روستای ییلاقی تاویر


انتشار : ۰۶ مرداد , ۱۴۰۱



تاویر لفظ تغییر یافته تویر است که در گویش کتولی این واژه به معنای یک مکان آفتابگیر است.
روستای ییلاقی طاویر در ۱۸ کیلومتری جنوب باختری شهرستان علی آبادکتول واقع شده است که از شمال به روستای ریگ چشمه ،از جنوب به روستای چلی ، از مشرق به کوهستان و از مغرب به روستای وسیع سر محدود شده و در عرض جغرافیایی ۴۸ دقیقه و ۳۶ درجه و طول جغرافیایی ۴۹ دقیقه و۵۴ درجه واقع شده است.

تاریخچه روستای طاویر
در روستای طاویر یک گورستان قدیمی وجود دارد که وجود سنگ نبشته ها ی بدست آمده از این گورستان قدمت کهن این روستا را به ۴ سده گذشته باز می گرداند. مقبره سید غریب از جمله مقبره هایی است که مردم به زیارت آن می روند.
طایفه های شیخ نظری، نظری، نظر کتولی، آشوری، هدایتی شریعتی و… از ساکنان نسبتاً قدیمی روستای طاویر است.
آثار طبیعی روستای طاویر
روستای طاویر دارای مراتع ملیارتو ، ابلس و سوته (شاید سوخته مازندرانی) است. هم چنین دارای چشمه ای به نام چشمه پونه آرام است.
گیاهان دارویی روستای طاویر
نوع گیاهان دارویی در روستاهای طاویر، چلی علیا وسفلی عبارتند از گل گاو زبان ،گل بنفشه ، کرکز ، پونه ، شبیدو ، گشنیز صحرایی ،کانی ملکی ،سیرو ،گزنه و پلیم . این گیاهان درای خاصیت دارویی زیادی هستند که مصارف پزشکی بسیاری دارند.

درختان جنگلی ، حیوانات و پرندگان روستای طاویر
نوع درختان جنگلی نیز در هر سه روستای ذکر شده یکسان است این سه روستا به دلیل نزدیک بودن و فاصله کوتاه دارای شرایط آب و هوایی یکسانی دارد به همین دلیل دارای پوشش گیاهی ، میوه ها و حیوانات یکسانی است. درختان موجود در این روستاها عبارتند از بلوط ، تقر ،افرا ، بزولگ (بزبرگ)،کل کف ملیچ، نمدار، توسکا، سرخدار، فیک وانجیلو.
شغل بیشتر روستاییان کشاورزی و دامپروری است و افراد روستا دام های خود مانند مرغ و خروس، گاو ، گوسفند، بز را درحیاط وطویله نگه داری می کنند.از حیواناتی که در طبیعت این روستا یافت می شود می توان به خرس ،خوک ،شغال، پلنگ ،گرگ،گربه وحشی ،تشی ،جوجه تیغی ،خرگوش ، شوکا و روباه اشاره کرد. پرندگان موجود در این مناطق نیز شامل توکا ، زین جلاغ ،گندم خوار کلاغ ،ال دودو ،تورنگ ،کبوتر ،قرقاول،جول (نوعی پرنده شکاری) و لاشخور است.

غذاهای محلی و میوه های جنگلی روستای طاویر
نوع میوه های جنگلی در هر سه روستای چلی علیا ، سفلی و طاویر یکسان می باشد وشامل کندس (ازگیل وحشی ) ،آلو جنگلی تمشک ، ولیک و گردو است. هم چنین در این روستاها درخت های سیب ، گلابی ، شلیل ، آلبالو ، به و فندق نیز کاشته می شود که میوه های فراوانی از آن به دست می آید.
در روستاهای چلی و طاویر غذاهایی پخت می شود که علاوه بر گذشته در حال حاضر نیز سرو می شود. این غذاها شامل ترشی پلو ماش پلو ،اشکنه ،کشک (غروت او) ،ترشو ،ترشی آش ،ماش شله ،قتلمه و ته کلی است.

اشتغال مردم روستای طاویر
شغل اصلی مردم این روستا دامداری ، کشاورزی و زنبور داری است. در گذشته در این روستاها جو ، گندم ، ارزن گوارس و سیب زمینی کشت می شد اما در حال حاضر کاشت این محصولات در این روستاها کمتر شده است و بیشتر لوبیا چیتی کاشته می شود.

صنایع دستی و لباس محلی روستای طاویر
لباس محلی مردان در این سه روستا شامل تاتان ،چوغا، چارق پاتوئه است. لباس زنان شامل پیراهن کوتاه ،کفش کلوش (گالش)،جوراب بافندگی، تنبان (دامن) است. از جمله صنایع دستی در این منطقه بافت چادر شب، چوغا، پاتوئه، حوله، دستمال نخی، توره پشتی و دوک کیسه است.

اعتقادات درروستای طاویر
مردمان این منطقه دارای اعتقاداتی بوده اند که در حال حاضر این اعتقادات بین مردم چندان رواج ندارد اما برخی افراد هنوز به آنها اعتقاد داشته و آنها را اجرا می کنند از قبیل اینکه روزهای دوشنبه خانه های خود را گل نمی کردند ،در روز چهارشنبه ناخن های خود را نمی گرفتند ،قبل از اینکه بچه به دنیا بیاید لباس و وسیله برای بچه آماده نمی کردند و زمانی که بچه به دنیا آمد برای او لباس تهیه می کردند و سپس برای نوزاد ده روز یا گهواره بندان گرفته و بزرگترها را دعوت می کردند و ولیمه می دادند ،در روز اول عید تاب انداخته و بزرگترها تاب می خوردند و اعتقاد بر این داشته اند که سنگینی های خود را باید بریزند و سبک شوند . در روز ۱۳ فروردین یا سیزده بدر پیاده تا امامزاده گنو می رفتند و روز چهارشنبه حمام نمی رفتند.
مراسم محرم وماه رمضان درروستای طاویر
در ماه رمضان در این روستاها یک نفر از اهالی روستا بر روی سکوی خانه خود سحرخوانی می کرد تا اهالی را برای سحر بیدارکند و در روز عید فطر مردم نان و حلوا می بردند مسجد و تقسیم می کردند. در ماه محرم نیز مراسم سینه زنی و زنجیر زنی داشتند سپس روز هفتم علم را تمییز کرده و پارچه می بستند ( علم بندان ) درروز نهم علم را حرکت می دادند و مردم برای خرج مسجد به پارچه های علم پول می بستند . در شب عاشورا مردان مراسم سینه زنی ( سرپاسینه) می گرفتند سپس مراسم صبح روسیاه و شام غریبان برگزار می شد. در روز عاشورا هرکس از خانه خود برای خودش غذا می آورد. اهالی اعتقاد داشته اند که تا ۴۸ (۲۸ صفر) مردان وزنان نباید خود را بیارایند و باید عزادار حسین (ع) باشند.


امتیاز 0از 5 (0 رای)
طراحی سایت گردشگری

: ایران تکنولوژی